Inhoudsopgave

Het spel van de Hemel: winnen met de eerste 14 stenen die Oost krijgt toebedeeld.
Bestaat het Spel van de Hemel eigenlijk wel?
Is er ooit een menselijk wezen geweest, die dat heeft mogen beleven?
Je moet dan immers Oost zijn, het spel beginnen, naar je veertien stenen kijken en zien dat je een mahjong hebt.

Janco Onnink, die reageerde op mijn oproep in een vorige Nieuwsbrief, noemt het Spel van de Hemel “het ultieme geluksmoment” voor iedere mahjongspeler.

“Je hoopt altijd dat dat je een keer overkomt”, schrijft hij, “en dan het liefst op een toernooi, een EK of een WK.
Het frappante van dit spel is dat het iedereen kan overkomen. Het heeft niets met mahjong skills te maken. Je moet het alleen herkennen.”

Janco is een mahjongveteraan. Hij speelt al sinds de jaren ‘80 mahjong, maar heeft nog nooit het Spel van de Hemel gemaakt.
En ook nooit meegemaakt op één van de bijna 300 toernooien, waaraan hij deelnam. Verder dan een Deboru Riichi is hij tot op heden niet gekomen.

Maar Marc van Klaveren heeft een heel andere ervaring:
“Het Spel van de Hemel bestaat niet alleen”, schrijft hij, “ik zat erbij dat het gemaakt werd.
Of hoe noem je dat? Dat het je geschonken werd. En nog extra bijzonder: het was de allereerste keer dat deze man mahjong speelde!”

Ook Marc loopt al lang rond in mahjongend Nederland, eerst bij de Kongrovers in Amsterdam, later in Berlicum bij zijn eigen Verborgen Schat, maar dat Hemelse moment zal hij nooit van z’n leven vergeten.
Het is naar Marcs schatting zo’n 25 jaar geleden gebeurd, maar hij kan het tafereel nog scherp terughalen.
“We hadden hem net uitgelegd hoe het spel werkte.
Hij lootte Oost.
Hij keek een tijdje op zijn lat en zei toen: wat jullie net zeiden over 4 x 3 plus 2 gelijken... Ik weet t niet zeker maar volgens mij kan ik niks weggooien.
En inderdaad: Oost had mahjong op zijn plank.”

Het Hemelse cadeau kwam binnen bij de Kongrovers in Amsterdam.
Op een vrijdagavond. De gezegende speler was Marco de Goede. “En als je wilt zal hij dit vast willen bevestigen”. Het telefoonnummer van Marco heeft hij bij de hand.

“Natuurlijk weet ik dat nog!”, antwoordt Marco onmiddellijk.
Het jaartal weet hij niet meer, schat dat het inderdaad zo’n 25 jaar geleden was, maar weet wel zeker dat het op een vrijdagavond was.
“Ze hadden me net de spelregels bijgebracht en ik had veertien stenen op mijn plank staan. Maar ik kon niet verder.
Ik kwam er niet uit met welke steen ik uit moest komen.
Ik nam de spelregels nog eens door. Maar ik wist het nog niet.
Toen begon het bij mij te dagen. Het zou toch niet ….?
Ik was vol ongeloof, maar ja: het was het Spel van de Hemel! Hé?! Ik kon het niet beseffen.
Een spel met een kans van één op een miljard. En van zo’n grote schoonheid. Het kon gewoon niet, het was bijna onmogelijk en toch was het waar!”

Hij heeft geen foto van het limietspel. “Telefoons waarmee je kunt fotograferen waren nog niet uitgevonden”.
Nog steeds, als Marco en Marc elkaar weer eens ontmoeten, komt dat spelmoment altijd weer eventjes ter sprake.
Marco speelt geen mahjong meer.
Geen kans op nog eens het Spel van de Hemel. Dat zou echt helemaal krankzinnig zijn.


Marco is het niet helemaal eens met Janco dat je zelfs geen skills hoeft te hebben voor het Spel van de Hemel.
“Je moet het wel zien, want het gebeurt altijd op een moment dat je er niet op bedacht bent.”
Hij kan het weten.
 

---

Jelte Rep
Bron: NMB Nieuwsbrief 4, 2025 dd. 28 mei 2025